
Je vrijheid verdien je, die krijg je niet cadeau.
Zesjarigen rennen door de straten, gooien stenen naar soldaten en hijsen vlaggen. ‘Kinderspel’, zou je denken.Maar onder de oppervlakte toont ieder kind een fundamenteel menselijk besef: hoe kostbaar vrijheid is. Een leven waarin je zelf mag kiezen. En dat je absoluut voor dat recht moet vechten.

Tweede Intifada, kinderen gooien stenen naar Israëlische soldaten.
Je cultuur en geschiedenis staan op het spel.
Elk kind, in Palestina of elders, draagt vanaf de geboorte de littekens van het onrecht en de trauma's van acht decennia apartheid en bezetting.
Elk kind erft het erfgoed, de geschiedenis en de strijd die generaties lang is gevoerd door diens ouders, grootouders en overgrootouders.
Diep vanbinnen voelt iedere Palestijn dat diens identiteit dreigt te worden uitgewist, en op één enkel moment kan diegene het verlangen voelen om die identiteit te behouden.
Voor mij was dat moment 30 september 2000. Ik was 6 jaar oud en de Tweede Intifada was net begonnen...
Je eigenheid is eeuwig, en niets anders.
Laat op de avond keek ik toe terwijl mijn ouders in angst naar de tv keken. Op het scherm werd een fragment steeds opnieuw afgespeeld. Eerst verschuilt de vader zich wanhopig achter een lage betonnen afscheiding en probeert hij zijn kind te beschermen terwijl de kogels om hen heen stof doen opwaaien. Het volgende moment lag het kind languit op de schoot van zijn vader.
Ik vroeg mijn vader wat er met de jongen was gebeurd. ‘Hij is nu in de hemel, habibi.’
De dood van Muhammad al-Durrah was de eerste keer dat ik, en vele anderen, begreep wat het betekende om Palestijn te zijn.
Dat ze alles kunnen afnemen. Behalve wie je bent.
Ter nagedachtenis aan Muhammad al-Durrah en de ruim 3.000 Palestijnse kinderen die sinds het begin van de Tweede Intifada zijn gedood.






























